Χταποδάκι με …..τη ρίγανη

Ο άντρας μου στα νειάτα του ήταν ναυτικός. Μαζί του γύρισα όλο τον κόσμο, αλλά η συνταγή που θα σας δώσω δεν ήταν από κάποιο εστιατόριο από τα αμέτρητα που επισκέφθηκα εκείνα τα χρόνια σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Ήταν ένα φαγάκι που έφτιαχνε ο Καπετάν Γιώργης ο Μ., Χιώτης με τα όλα του ή μάλλον ένας περήφανος για την καταγωγή του Καρδαμηλίτης. Ψηλός, ξερακιανός, με θεόστραβα πόδια, που καθόλου δεν φρόντιζε να τα κρύψει με την καλοσιδερωμένη βερμούδα του, λες κι ήταν το «σήμα κατατεθέν» του βρε παιδί μου….Καμιά δεκαπενταριά μήνες ήταν μπαρκαρισμένος και κάθε μέρα μουρμούραγε φέρνοντας πάνω κάτω την κουβέρτα: «μέχρι να ξεμπαρκάρω εγώ, τα πόδια μου θα γίνουν σαν κλαδευτήρια».

Λαύριο-Νέα Ορλεάνη, 22 μέρες ταξίδι με την «Σενιορίτα Μαρία», ουρανό και θάλασσα βλέπαμε. Είχε κι εκείνος την γυναίκα του μαζί του, κι έτσι μας άρεσε δεν μας άρεσε, τα βράδια μαζευόμασταν στο μπροστινό «ακομοντέσιο» για να φάμε ένα μεζέ, να πιούν οι άντρες το ουίσκυ τους, να πούμε καμιά κουβέντα να περάσει η ώρα. Ο Καπτάν Γιώργης κάθε βράδυ έφτιαχνε τον μεζέ στο κουζινάκι της καμπίνας του, δεν ήθελε να τρώμε συνέχεια τα φαγητά του μάγειρα, μεγάλη πλήξη τα βαπορίσια μαγειρέματα κι ο καιρός πολύς….

Το αγαπημένο του φαγάκι ήταν το χταπόδι, όπως το φτιάχνουν στο νησί του. Μια απλή, απλούστατη συνταγή… Εκεί ολόφρεσκο, μόλις χτυπημένο και παραγουλιασμένο στα βραχάκια του Ναγού, της Αμπέλου, της Λαγκάδας, φανταστείτε το με ούζο Χιώτικο την ώρα που πέφτει ο ήλιος..… Στο καράβι μπορεί και νάταν και μήνες στην κατάψυξη, κανείς δεν ήξερε πόσες φορές είχε περάσει τον Ατλαντικό αλλά άλλες επιλογές δεν είχαμε και μας φαινόταν λουκούμι….

 

Υλικά:

  • 1 χταπόδι πάνω από κιλό, καθαρισμένο και στεγνωμένο
  • Λάδι
  • Ξύδι
  • Ρίγανη

 

Εκτέλεση

  1. Βάζετε μια κατσαρόλα με χοντρό πάτο στην φωτιά, μέχρι να κάψει καλά. Θα το καταλάβετε αν ρίξετε δυό τρεις σταγόνες νερό, κι αυτό αφού τσιτσιρίσει χοροπηδώντας, εξαφανιστεί.
  2. Ακουμπάτε προσεκτικά το χταπόδι ολόκληρο στην κατσαρόλα, φροντίζοντας όλα τα πλοκάμια ν΄ακουμπάνε κάτω, και το αφήνετε μέχρι σχεδόν ν΄ «αρπάξει».
  3. Όταν αρχίσει να ξεκολλάει από τον πάτο της κατσαρόλας, το γυρνάτε από την άλλη πλευρά, ψήνοντας το για λίγο με τον ίδιο τρόπο, όπως παραπάνω. Αφού σιγουρευτείτε ότι δεν έβγαλε νερό, ή έστω αν παρ΄ελπίδα έβγαλε, φροντίσατε να εξατμισθεί, ρίχνετε λάδι κατά βούληση(μην το κολυμπήσετε κιόλας, δεν είμαστε στην Κρήτη), το γυρνάτε μια δυό φορές να τηγανιστεί κι από τις δύο πλευρές, χαμηλώνετε την φωτιά και σκεπάζετε την κατσαρόλα.
  4. Μην προσθέσετε καθόλου νερό!
  5. Μαγειρέψτε το τόσο, όσο να μαλακώσει αλλά να μην λιώσει και ξεκολλήσει το δέρμα με τις βεντουζίτσες του.
  6. Βγάλτε το προσεκτικά σε μια στρογγυλή πιατέλα, περιχύστε το με την υπέροχη καφετιά σαλτσούλα του και ρίξτε ένα καλό ξύδι από κρασί και μυρωδάτη ρίγανη.
  7. Συνοδέψτε το με τηγανητές πατάτες, ένα αλ ντέντε βρασμένο χορταράκι της αρεσκείας σας και πιείτε, τι άλλο? Ένα μυρωδάτο Χιώτικο ούζο!

Καλή Μεγαλοβδομάδα!

Σημ.: Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή 😉

 

Γράφει η Πόπυ Χαραλαμπίδου.